Een groot deel van je leven op internet zetten is vragen om opmerkingen en commentaar. Veelal positief en af en toe kritisch, het hoort er allemaal bij en door de jaren heen heb ik een behoorlijk dikke huid gekweekt wanneer het aankomt op persoonlijke opmerkingen. ‘Dikke koe!’ ‘Jeetje, jij bent echt lelijk…’ en uitspraken die nog vele malen erger zijn dan dat, ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Gelukkig valt het bij mij nog ontzettend mee, als je blogt over eten en reizen valt er een stuk minder commentaar te geven dan wanneer je jezelf constant in het middelpunt van de belangstelling zet. Zodra je bij jouw online leven echter ook een kind bij betrekt, al is het maar af en toe, nemen de opmerkingen weer een hele andere vorm van. Van ongevraagde adviezen tot tientallen keren per dag ‘Wat heb je toch een heerlijk kind’ en voornamelijk dat laatste kan ik natuurlijk niet vaak genoeg horen, daar word ik als mama alleen maar trots van. Regelmatig krijg ik via InstaStories van andere mama’s vragen en complimenten over hoe ik het allemaal zo voor elkaar boks, het vele werken en het opvoeden van een kind. Het zo’n leuke mama zijn en alles onder controle lijk te hebben. Ik hanteer voor mezelf altijd een no nonsense beleid. Ik wil dingen niet mooier voordoen dan ze zijn, je zult me niet zo gauw poserend zien voor een leuke foto (tenzij het écht moet voor werk), op mijn telefoon zijn selfies op één hand te tellen en ik laat het ook weten als het leven heel even volkomen kut is zonder teveel in details te treden. Alle vragen en opmerkingen van andere mama’s die ik de laatste tijd krijg vormden de inspiratie voor dit artikel. Want veel werken en een kind opvoeden, hoe doe ik dat en heb ik inderdaad alles zo onder controle?

Workaholic met een kind

Al sinds ik het me kan herinneren ben ik echt een workaholic. Ik begon met een krantenwijk op mijn twaalfde omdat ik simpelweg niet kon wachten om geld te verdienen. Op school en tijdens mijn studies haalde ik mijn deadlines altijd ruim en zelden kreeg ik een onvoldoende terug. Ik rolde van bijbaan in bijbaan en soms combineerde ik er twee tegelijk naast school. Ik hou van werken, ik hou van constant bezig zijn en ik hou van die adrenaline rush. Het gevoel dat het zo druk is dat je het nét aan kunt, daar houd ik van. Ik moet niet stilzitten, kan zeker thuis geen vakantie vieren en ben gewoon constant in beweging. Zo ben ik altijd al geweest en zo ben ik nu nog steeds, sinds ik in 2014 fulltime voor mezelf aan de slag ben gegaan ben ik geen moment gestopt.

Voordat je aan kinderen begint krijg je altijd te horen ‘oh, wacht maar – je komt straks een stuk minder aan werken toe!’, ik wuifde die opmerkingen altijd een beetje nonchalant weg. Zo van ja ja, dat komt echt wel goed. Dan werk ik maar wat minder en bovendien, ik kan toch werken als de kleine slaapt overdag? Oh boy, wat een naïeve gedachte was dit zeg. Ja, een kindje slaapt overdag maar neem van mij aan dat dit een stuk minder wordt naar mate hij/zij ouder wordt. En bovendien: hoeveel krijg jij gedaan in een uurtje tijd? Mij lukt het misschien net om één recept uit te werken, daar schiet ik niet heel veel mee op in een dag. Een kindje, en zeker ons drukke en energieke mannetje, vergt veel tijd en energie. Vic is nog niet op zo’n leeftijd dat hij zichzelf uren kan vermaken. Natuurlijk speelt hij wel eens een halfuurtje of een uur op de grond alleen maar ook hij heeft honger, wil drinken, wil even een knuffel bij zijn mama halen en wil geëntertaind worden. Op dagen dat Vic thuis is ben ik vooral mama en niet Sabine van OhMyFoodness, Sabine de zelfstandige ondernemer. Maar ja, die 5-7 dagen per week die ik voorheen werkte moeten nu in 2 – 4 dagen gepropt worden…

Plannen

Vorig jaar schreef ik al eens een artikel op OMF over plannen. Mijn hele ‘zijn’ valt of staat met plannen, ik kan niet zonder en het zorgt voor orde in mijn hoofd. Vic gaat drie dagen per week naar de gastouder en dat zijn de dagen waarop ik keihard aan de slag kan. Ik heb afspraken op die dagen, film mijn video’s, werk recepten uit en werk aan andere projecten zoals de afgelopen maanden CHEESECAKE. Ik start die dagen altijd met een mega lange to-dolijst die ik stap voor stap helemaal afwerk. Dit betekent dat ik van 08.00 – 17.00u non-stop werk, net als ieder ander eigenlijk. Het nadeel van zelfstandige zijn is alleen dat de dingen die op mijn to-dolijst staan niet snel kunnen wachten tot een later moment. Het kan wel, maar ik ben zelf degene die het in moet halen en omdat mijn to-dolijst voor dat volgende moment ook weer lang is, stapelt het werk zich eigenlijk alleen maar op als ik dingen laat liggen. En dit zorgt ervoor dat ik, sinds Vic er is, regelmatig ’s avonds en in het weekend ook nog aan het werk ben. Ik had eigenlijk met mezelf afgesproken dat ik dat niet meer zou doen maar ja… Werk moet toch af.

Jezelf verliezen

Die hele workaholic houding komt terug op ieder vlak in mijn leven. Niet alleen wil ik constant aan het werk zijn en een succesvol bedrijf runnen, ik wil ook de leukste mama zijn die er is, het huis op orde en opgeruimd hebben, de leukste vriendin zijn voor Tim, vriendelijk zijn tegen iedereen, denken aan anderen. Al die dingen zorgen ervoor dat ik mezelf soms compléét vergeet. Of eerder wegcijfer. Tot zover dus die ‘perfecte balans’ waarnaar me zo vaak gevraagd wordt. Die is er niet. Althans, niet altijd en momenteel ook vooral even niet. Ja, ik ben een harde werker, ik haal mijn deadlines altijd, ik zorg dat er iedere dag nieuwe content is op OMF, ik hoop een leuke mama en vriendin te zijn en mijn huis ziet er best opgeruimd uit maar ik merkte de afgelopen weken dat ik steeds meer gestresst raakte. Ik begon tegen werk op te zien, had moeite met uit bed komen ’s ochtends, voelde me constant moe en vond mezelf even totaal geen leuke vriendin en mama. Het ding is: mijn glas is altijd halfvol, nooit half leeg. En dit is ook de reden dat ik echte privé-issues buiten beschouwing laat op internet, dat ik mijn donkere kringen en wallen niet op de foto zet, woordenwisselingen tussen Tim en mij niet worden besproken in Week van OMF etc. En dat is niet om alles mooier te laten lijken dan het is, het is vanuit mij een manier om voor mezelf niet toe te hoeven geven dat die dingen er ook zijn. Een soort zelfbescherming misschien? Een methode om mezelf te doen geloven dat ik alles nog steeds onder controle heb. Ik hoef niemand te vertellen dat ook dat je opbreekt.

Loslaten en schuldgevoelens?

En op een gegeven moment is het gewoon klaar. Ik besefte dat ik mezelf voor de gek hield, dat ik helemaal niet de persoon was die ik wilde zijn en dat juist alles wat ik juist zo graag wílde zijn (een leuke vriendin, mama, goede ondernemer etc.) niet kon zijn omdat ik mezelf er teveel in pushte. Ze zeggen toch wel eens dat als je dingen te graag wilt je jezelf in de weg gaat zitten? Die uitspraak is mij op het lijf geschreven. En daarom pushte (ik ben een heel ‘pusherig’ persoon zoals je merkt) ik mezelf om weer even aan mijn levensmotto te denken: “I am too busy growing my own grass to notice if yours is greener”. Ik kan niet overal in uitblinken, ik kan niet altijd maar blijven doordenderen, ik kan niet én Vic entertainen én de leukste vriendin zijn voor Tim én een goedlopend bedrijf runnen als ik geen seconde daarbij aan mezelf denk en me maar constant wil meten aan anderen.

En daarom moet ik misschien maar eens leren loslaten. Ik begon daar voor onze vakantie voorzichtig al mee door de beslissing te nemen om niet twee video’s maar één video per week te uploaden tijdens de vakantie. Omdat ik nog 21 taken op mijn to-dolijst had staan en het gekkenwerk zou zijn om in een week waarin nog zóveel moest gebeuren ook nog 7 video’s te moeten filmen en editen. Ik neem steeds vaker de woensdagochtend of -middag helemaal vrij om leuke dingen te doen met Vic zonder daarbij aan werk te denken en het lukt me ook steeds beter om mijn werk in weekenden los te laten. Helemaal vanzelf gaat dit nog niet en iedere keer als ik bij Monkeytown zit met Vic voel ik me schuldig tegenover mijn werk en iedere keer als ik werk voel ik me schuldig tegenover Tim en Vic maar wellicht is dit gewoon een kwestie van tijd. Ik moet gewoon even een nieuwe/goede balans vinden in ons drukke leven en gelukkig heb ik daar nu twee weken de tijd voor om over na te denken in de Italiaanse zon.

Dus aan alle lieve mama’s die mij om advies vragen en overspoelen met complimentjes: ik ben geen supermom en ook ik heb geen controle over alles. Ja ik werk hard en ja ik doe er alles aan om de leukste mama ooit te zijn maar ook ik kamp met de onzekerheden en schuldgevoelens die iedereen heeft en ook hier is de balans ver te zoeken af en toe. Neem geen voorbeeld aan mij en andere mama’s door constant alles onder controle te willen hebben en alle ballen hoog te willen houden, want je kunt niet in alles de beste zijn.

X

Over de auteur

28 jaar, oprichter van OhMyFoodness, staat fulltime in de keuken en reist anders de wereld over. Houdt van fotograferen, filmen. Gaat naar bed en staat op met (de gedachte aan) eten. Woont samen met vriend Tim, baby Vic (maart 2017), hond Senna en katten Dino en Charlie in Apeldoorn. Auteur van het Guilty Pleasures Kookboek (2015) en Reishonger (2017). Instagram: @ohmyfoodnessnl

Gerelateerde berichten

8 reacties

  1. Heleen

    Zo is het! Mooi stuk, de struggle van (bijna?) elke werkende moeder! Op geen vlak is het goed genoeg, het een gaat altijd ten koste van het ander. Denk je net een balans te hebben, gaat het toch weer allemaal anders.

    Fijne welverdiende vakantie gewenst!!

    Beantwoorden
  2. Charlotte

    Wat een heerlijk eerlijk stuk dit. Ik kan me voorstellen dat het ontzettend lastig is om alles te combineren en dat er dan misschien overal even een stapje terug moet worden gezet om het weer in balans te krijgen.

    Vooral met het nieuws de laatste dagen is het fijn om te lezen dat zelfs bij mensen waarbij het lijkt dat ze alles voor elkaar hebben het soms toch even teveel is.

    Beantwoorden
  3. Bregje

    Misschien een optie om iemand in dienst te nemen die je wat werk uit handen kan nemen?

    Beantwoorden
  4. Nicolet

    Hoi, alhoewel ik je persoonlijke verhalen niet altijd lees omdat dit mijn interesse niet heeft heb ik dit stuk wel helemaal gelezen. Ik verbaas me over het feit dat mensen zo naar kunnen doen over jou of over hoe je leeft. Helaas doe je daar niet zoveel tegen ben ik bang. Daarnaast wil ik je dan toch even zeggen dat je inderdaad een schattig zoontje hebt! Verder wens ik je succes met je site, keep up the good work!

    Beantwoorden
  5. Vera

    Wat mooi en eerlijk geschreven. Het is echt wel oké om eens wat minder te uploaden.. ik (en waarschijnlijk veel met mij) zullen je toch wel blijven volgen :)!
    Geniet van je welverdiende vakantie!

    Beantwoorden
  6. Judith

    Hoi Sabine,

    Mijn zoontje is even oud als Vic en ik herken dit wel. Ik werk dan wel voor een baas, maar voelde ook de druk om zoveel mogelijk te blijven werken en altijd bereikbaar te zijn. Gelukkig is dat gevoel met de tijd steeds minder geworden, ook omdat ze op mijn werk goed beseffen dat ik op mijn vrije dag (ouderschapsverlof) echt vrij ben. Ik begrijp wel dat bloggers de druk voelen om iedere dag content te maken en delen, maar vakantie is vakantie in mijn ogen. Als jij 2 weken in de zon gaat liggen met je gezinnetje, dan zien we je artikelen over 2 weken wel weer verschijnen, hoor. Waarom in de weken voor je vakantie 2 x zo hard werken om alles vooruit te schrijven en in te plannen? Mijn werk blijft ook 2 weken liggen, als ik er niet ben. Lekker niets van aantrekken dus en gewoon genieten van je vrije tijd en vooral van je gezinnetje! Let it gooo ;-)

    Fijne vakantie!

    Beantwoorden
  7. Sandra

    Heel herkenbaar, dit hebben alle werkende moeders denk ik. Mijn dochter kan dus écht geen half uur alleen spelen, lees hooguit 10 minuten, en toch wil ik in die 10 minuten al het huishouden proppen wat natuurlijk helemaal niet kan! Inderdaad, loslaten en iets minder van jezelf eisen.. succes!

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.